عباس شد و به سوى ميدان براى جنگ با دو قهرمان شامى شتافت ، آن دو قهرمان يقين كردند كه عباس به ميدان آمده است ، و نمىدانستند كه او على ( ع ) است ، از اين رو به او گفتند : آيا فرماندهء تو به تو اجازه داد ؟ حضرت على ( ع ) نخواست دروغ بگويد ، در جواب آنها اين آيه را خواند : أُذِنَ لِلَّذِينَ يُقاتَلُونَ بِأَنَّهُمْ ظُلِمُوا وَ إِنَّ اللَّهَ عَلى نَصْرِهِمْ لَقَدِيرٌ . : « به آنان كه جنگ بر آنان تحميل شده ، اجازهء جهاد داده شده است ، چرا كه مورد ستم قرار گرفته‌اند و خدا به نصرت آنها قادر است » . ( حج - 39 ) . عباس در قيافه و شيوهء سوار شدن بر اسب ، شبيه‌ترين افراد به على ( ع ) بود ، يكى از دو قهرمان شامى به ميدان على ( ع ) آمد ، آنچنان على ( ع ) بر او حمله كرد گوئى صاعقه‌اى بر او وارد شد ، هماندم او را به هلاكت رساند ، قهرمان ديگر به ميدان تاخت ، او نيز بدست على ( ع ) به هلاكت رسيد . سپس امام على ( ع ) اين آيه را خواند : الشَّهْرُ الْحَرامُ بِالشَّهْرِ الْحَرامِ وَ الْحُرُماتُ قِصاصٌ فَمَنِ اعْتَدى عَلَيْكُمْ فَاعْتَدُوا عَلَيْهِ بِمِثْلِ مَا اعْتَدى عَلَيْكُمْ . : « ماه حرام در برابر ماه حرام ( اگر دشمنان حرمت آن را شكستند شما نيز حق مقابله به مثل داريد ) و تمام حرامها ( قابل ) قصاص است ، و هر كس به شما تجاوز كرد ، بمانند آن بر او تعدّى كنيد » . ( بقره - 194 ) . و در كتاب مطالب السّؤل نقل شده : يكى از آن قهرمانان به ميدان تاخت و با امام على ( ع ) هماورد شد ، آنحضرت آنچنان شمشير بر شكم او وارد ساخت كه او به دو نيم شد ، ولى سپاهيان از دو طرف ، خيال كردند كه شمشير على ( ع ) به خطا رفت ، وقتى كه اسب قهرمان شامى حركت كرد ، دو نيمهء بدن او به زمين افتاد ، اسب او سراسيمه به سوى سپاه على ( ع ) روانه شد ، قهرمان دوّم نيز به ميدان آمد ، امام على ( ع ) او را نيز به اوّلى ملحق كرد . آنگاه على ( ع ) اندكى در ميدان ، اين سو و آن سو تاخت ، سپس به پايگاه خود